2007/Feb/10

ผมเองเป็นคนขี้ลืม
แต่ถึงจะเป็นคนขี้ลืม ก็ยังจำเรื่องบางเรื่องได้ เรื่องนั้นก็คือเรื่องราวเกี่ยวกับการลืมและความสะเพร่าอีกนั่นแหละ
คือตอนนั้นผมจำได้ว่า ผมเรียนเลขกับอาจารย์ท่านหนึ่ง ชื่อ อาจารย์กัตติกา อาจารย์ท่านนี้จะเป็นคนใจดี รักเด็กๆ
ทุกคน ดุเด็กที่ไม่เรียนหนังสือตามธรรมดาของครู เด็กที่ไม่ถูกดุก็จะมีอยู่กลุ่มหนึ่ง เช่น สมสินี(ยิ้ม) ปาลิดา(รีน่า)
ทิพย์กัญญา(ไอติม) ณัฐณิช(อุ้ม) เกียรติภูมิ(จ้า) อิศรา(ขวัญ) วัฒนศักดิ์(ทอง) ฯลฯ รวมถึงตัวผมเองด้วย
อาจารย์กัตติกามักจะมอบหมายให้ผมรวบรวมสมุดเลขไปส่งที่ห้องหมวดเลข และมีอยู่ครั้งหนึ่งที่อาจารย์นำสมุดมาคืน
แล้วก็แปลกใจ
"ณัฐณิชยังไม่ส่งครูเหรอคะ"
"หนูส่งแล้วนะคะ"
อาจารย์กัตติกาเชื่อใจอุ้มครับ อาจารย์จึงอนุญาตให้อุ้มไปหาหนังสือแล้วค่อยมาส่งทีหลัง พอหมดคาบ
เป็นคาบพักกลางวัน ผมเปิดเอาสมุดเก็บใส่กระเป๋าก็เจอกับสมุดหนาๆสีเขียวๆเขียนว่า
"ด.ญ.ณัฐณิช สุรวุฒิพงศ์ ม.3/5 วิชาคณิตศาสตร์หลัก ผศ.กัตติกา ตังธนกานนท์"
ผมหยิบมันขึ้นมา เงยหน้าเห็นเจ้าของสมุดยืนอยู่กับรีน่าและยิ้ม กลุ่มนี้เขาเป็นแก๊งครับ ทั้ง
ยิ้ม รีน่า อุ้ม (ไอ)ติม ....
"อุ้มๆ"ผมเรียก
"อะไรเหรอ"อุ้มถาม
"เราเจอสมุดอุ้มแล้วล่ะ กองสมุดที่เราจะเอาไปส่งมันไปรวมกับสมุดเราน่ะ ตอนเราเอาของใส่กระเป๋า
ก็เลยติดสมุดอุ้มมาด้วย ขอโทษนะ"ผมอธิบายพร้อมขอโทษเสร็จสรรพ
"มิ่งง่ะ" อุ้มว่าผม
"มิ่งเป็นขโมย เดี๋ยวเราจะบอกอาจารย์กัตติกา" รีน่าขู่
"ใช่ๆ มิ่งเอาสมุดอุ้มไป" ยิ้มตอกย้ำ
	ผมรู้สึกผิดมากเลยตอนนั้น อุ้มตามจดงานกับเพื่อนๆ แล้วก็ไม่ได้โกรธอะไรผมมากหรอก พอเทอมปลาย
อุ้มก็ไปเรียนที่บางกอกพัฒนา ผมจึงไม่ได้เจออุ้มอีก เจอกันอีกทีก็งานปีใหม่โรงเรียน งานกีฬาสี หรือสาธิตสามัคคี
ยิ้มเป็นประธานกีฬาทั้งหลาย สาธิตสามัคคีอุ้มก็มาหายิ้ม กีฬาสีสีม่วง อุ้มก็มา อุ้มและบรรดาเพื่อนที่ออกไปก่อน
จะมารวมกันในวันที่มีงานใหญ่ๆของรุ่น
รวมถึงงานวันอำลา ม.6
โรงเรียนผมจัดงานวันอำลาวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2550ครับ แต่เราทำให้มันเป็นวันอำลาตั้งแต่วันที่5แล้วครับ 
ไม่ค่อยจะเรียนกันเท่าไร มีแต่ถ่ายรูป อัดวีดีโอ เขียนเสื้อ วันที่6 จะเน้นเขียนเสื้อ เขียนผ้าใบกันครับ
ผมก็นั่งเขียนเสื้อเยอะอยู่เหมือนกันครับ หลังจากคาบ3วิชาเหตุการณ์ปัจจุบัน (คาบนี้ศิลป์คำนวณเรียนครับ
และต้องออกไปเรียนห้องอื่น) ผมกลับมาที่ห้องเห็นยิ้มกำลังคุยโทรศัพท์ เราเองไม่ได้ใส่ใจอะไร
รอเรียนวิชาแนะแนว วิชาต่อไป สักพักได้ยินเสียงยิ้มพูดว่า
"สุรวุฒิพงศ์ค่ะ" เหมือนตอบปลายสายอะไรสักอย่าง ผมยังคงงงๆ สักพักหันไปเห็น โย
กก เคท รีน่า นั่งล้อมยิ้ม ส่วนยิ้มร้องไห้อย่างหนัก น้ำตาไหลพรากๆ เสียงสะอึกสะอื้นดังจนคนอื่นประหลาดใจ
(แต่ไม่ค่อยมีใครอยู่ห้อง วิชานี้คนโดดเยอะ) ผมเองคิดว่า ยิ้มคงเสียใจที่จากเพื่อนๆไป แต่ดูไปดูมา
ยิ้มร้องไห้นานมาก ราวน้ำตาเป็นตาน้ำที่ไหลผุดอยู่เรื่อยๆ เสียงสะอื้นดังมาไม่ขาดจังหวะ พอหมดคาบ
ผมเดินไปที่หมวดแนะแนวเพื่อเช็คคะแนนต่ำสุด อ.เกศกรเจ้าของวิชาก็ถามขึ้น
"ยิ้มเป็นอะไรน่ะมิ่ง"
"ไม่ทราบครับตอนแรกผมคิดว่าคิดถึงเพื่อน แต่ผมก็ชักงง ต้องมีใครเป็นอะไรสักอย่าง"
ฉับพลัน คำว่า สุรวุฒิพงศ์ ก็แวบเข้ามาในหัวผม นั่นเป็นคำพูดที่ยิ้มพูดก่อนจะร้องไห้
	อุ้ม!
		ผมกดโทรศัพท์ถามโยทันที
"โย เกิดอะไรขึ้นกับอุ้ม"
"ยังไม่ชัวร์อะมิ่งเรื่องข่าว" โยตอบ เสียงยิ้มสะอื้นยังคงดังแทรกเข้ามา ผมจึงไม่กล้าถาม
อะไรไปมากกว่านี้
		สุดท้ายผมลงไปทานข้าวได้รู้ความจริงจากปากป่าน "มิ่ง คือ ครอบครัวอุ้มถูกยิงทั้ง
ครอบครัว"
	ผมแทบกินข้าวไม่ลง 
	เรื่องจริงเหรอ 
	และแทบจะไม่อยากเชื่อ เมื่อเณษฐ์เสริม "พ่อเขายิงหมดครอบครัวเลย แล้วก็ยิงตัวตาย 
มีปัญหาธุรกิจ"
	ผมขึ้นไปขอหมวดภาษาต่างประเทศดูข่าว เพราะอิศราบอกผมแล้วว่ามันออกข่าว 
จริงๆด้วย เพื่อนผม ณัฐณิช สุรวุฒิพงศ์ เสียชีวิตจริงๆด้วย
ข่าวเสริมอีกว่า พ่อเขากู้เงินมาแล้วไม่มีเงินใช้หนี้ ถูกขู่ฆ่ายกครอบครัว เขาจึงตัดสินใจฆ่าทุกคนแล้วฆ่าตัวตาย
เพราะเขาไม่ต้องการให้คนอื่นต้องมาอยู่อย่างทุกข์ทนเพราะปัญหาที่เขาก่อไว้
สมาชิกทั้ง5ของครอบครัวสุรวุฒิพงศ์ จบสิ้นลงแล้ว
กาลเวลาเป็นทั้งผู้สร้างและผู้ทำลาย กาลเวลาทำให้ผมเจอกับอุ้มเพื่อนที่แสนดี เจอกันทีไรก็แจกรอยยิ้ม
กาลเวลาพรากอุ้มไปจากผมเช่นกัน


มีคนบอกผมว่า คนเราเกิดมาเพื่อจากกัน ไม่ใช่พบ เพราะยังไงก็ต้องจาก

ก่อนจากกัน ทำอะไรดีๆด้วยกันก่อนได้ไหมล่ะ

ยังไม่ทันบอกเลย ว่าอุ้มเป็นเพื่อนที่น่ารักมาก จะไม่ลืมอุ้ม
ยังไม่ทันถามเลยว่าอุ้ม ยังโกรธผมเรื่องสมุดเลขอยู่รึเปล่า
ยังไม่ทันถามเลย ว่าอุ้มอยากเข้าคณะอะไร
ยังไม่ทันถามเลย ว่าอุ้มอยู่บางกอกพัฒนาแล้วเป็นยังไงบ้าง
อย่าช้า กาลเวลามีให้คุณมาก แต่บางครั้งเขาให้โอกาสคุณน้อย


อุ้มยังมีชีวิตอยู่ในความทรงจำของทุกคนเสมอ

หลับตาเสียเถิดอุ้ม เดี๋ยวเธอจะไปสู่โลกใหม่อันแสนงดงาม


ลาก่อนอุ้ม
คิดถึงอุ้ม จะไม่ลืมอุ้มเลย
เห็นไหม...ผมไม่ใช่คนขี้ลืม 

 

Comment

Comment:

Tweet


ไม่ใช่ CUD 46 ค่ะ แก่กว่านั้นอีก

น่ะจะ CUD 42 อ่ะค่ะ

ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ

อ.กัตติกา เคยเรียนอยู่เหมือนกันตอนม.2

อ.เรียกตัวเองว่า อ.ดอรี่ เพราะ ขี้ลืม
#4 by ĠǾǿĐŷ▬§Ħŀŋą€ At 2009-05-22 14:54,
สวัสดีคุณพี่ CUD 46 ผม CUD 48 อ่านเรื่องแล้วเศร้าจริง
#3 by pat noi(อภิวุฒิ ) (58.9.114.23) At 2008-06-14 19:07,
ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ... ไม่น่าเกิดเรื่องน่าเศร้าอย่างนี้ขึ้นเลย

เพิ่งทราบว่าเรียนโรงเรียนเดียวกัน เรียนเลขกับ อ.กัตติกาเหมือนกัน...
#1 by naranjina At 2007-02-10 22:59,